Radary i ich zastosowanie
W 1934 roku w celu ochrony przed bombardowaniami zbudowano wykrywacz akustyczny o wysokości 25 metrów. Wykrywał on bombowce o ich kierunku czy wysokości lotu. Nowe metalowe samoloty dały powtórny impuls do badań nad radarem, z powodu zalet odbicia radiowego od metalu. Dr Rudolf Kuhnold zbudował prymitywny aparat radarowy, wykorzystując lampę elektronową o dużej mocy.
Pod koniec lat trzydziestych Niemcy wyprodukowali krążownik Graf Spee, który został wyposażony w radar. W 1938 roku dysponowali już oni czynnym radarem wczesnego ostrzegania o nazwie Freya. Wykrywał on samolot z odległości 90 km. Okazał się on świetnym wynalazkiem. W chwili, gdy nadajnik emitował sygnał, na ekranie pokazywał się impuls. Radar obejmował swym zasięgiem tylko morze. Pozycji samolotu nie można było jednak określić, więc pozostawało tylko korzystnie z Korpusu Obserwatorów. Określenie pozycji wroga tą metodą, stanowiło ważną część zadań systemu radiowego. Do 1938 roku wielu lotników smuciła myśl, że radar nie jest w stanie odróżnić własnych samolotów od samolotów wroga, dlatego wyeliminowano impuls silniejszy, który mógł sprostać temu zadaniu.
Categorised as: Multimedia w naszym życiu